ҚЎҚОН ХОНЛИГИНИНГ ҲУДУДИ ВА АҲОЛИСИ. - С.Қодирова (NAZARIY VA AMALIY FANLARDAGI USTUVOR ISLOHOTLAR VA ZAMONAVIY TA’LIMNING INNOVATSION YO’NALISHLARI, 2026)
Қўқон хонлиги XVIII аср бошларида вужудга келиб, ХІХ асрнинг иккинчи ярмигача мустақил давлат сифатида фаолият юритган. Хонликнинг ҳудуди Фарғона водийсини қамраб олиб, ҳозирги Ўзбекистоннинг шарқий қисми, Қирғизистоннинг жануби, Қозоғистоннинг жанубий қисми ва Тожикистоннинг шимолий ҳудудларигача чўзилган. Аҳолиси асосан ўзбеклардан иборат бўлиб, қирғиз, тожик, қозоқ ва бошқа халқлар ҳам истиқомат қилган. Қўқон, Марғилон, Наманган, Андижон ва Хўжанд шаҳарлари иқтисодий ва маданий жиҳатдан катта аҳамиятга эга бўлган. Қўқон хонлиги ўз даврида Марказий Осиёнинг сиёсий ва маданий ҳаётида муҳим рол ўйнаган.